Spreekrecht inwoners

Dat iedereen binnen zijn of haar tijd inbreng gaat leveren. Dan kom ik bij het spreekrecht van onze inwoners en we hebben één inspreker vanavond met betrekking tot het agendapunt 5.1. Dat is het initiatiefvoorstel.

En meisjes en tegengaan feminiciden en daartoe nodig ik mevrouw Van Bleiswijk uit. Goedenavond allemaal, ik ben Sofie van Bleiswijk. Ik ben werkzaam als arts bij Philomena in Rotterdam. Dat is een expertisecentrum voor complex huiselijk geweld. Oh, merkte ik dat ik wat meer in de microfoon moet praten. En nou ja, vanuit die rol ben ik uiteraard erg betrokken bij dit onderwerp. En voel ik ook de noodzaak om me daarover uit te spreken en meer te doen dan alleen strikt binnen mijn eigen werk. Ik doe dit niet dagelijks, maar ik doe toch een poging en ik hoop dat ik tot de kern van mijn verhaal kom. Ja, ten eerste wil ik heel graag noemen dat ik blij ben dat dit onderwerp van geweld tegen vrouwen en kinderen überhaupt op de agenda staat. Dat was tot voor kort niet zo vanzelfsprekend als dat het nu lijkt. En dat terwijl het eigenlijk een heel erg belangrijk onderwerp is, wat nooit weggeweest is, alleen heel erg onzichtbaar is geweest en de laatste maanden uiteraard heel veel in de media is zoals jullie allen zullen weten. Alleen, dat is een stukje van het geweld wat zichtbaar is en er is juist ook heel veel verborgen geweld wat zich achter de voordeur afspeelt. En dat is eigenlijk hetgene waar ik dan vanavond ook iets over wil zeggen. En dan denk ik bijvoorbeeld aan vrouwen die ook na fors geweld met letsel geen medische hulp durven te zoeken, omdat ze dat te bedreigend ervaren door de situatie waar ze in zitten of situaties waaronder dwang contact met familie en vrienden wordt verbroken. Of waarin seksueel wordt toegestaan uit angst voor erger. En, ik wil ook heel graag benadrukken dat deze vrouwen en kinderen niet zwak zijn, maar dat ze juist heel erg sterk en veerkrachtig zijn omdat ze door blijven gaan en dat ze blijven staan ondanks de situatie en ondanks dat ze keer op keer door de hulpverlening en door de maatschappij teleurgesteld worden. Uiteraard heb ik de initiatiefnota gelezen en ook de reactie hierop. En daaruit bleek dat de gemeente het belang van het onderwerp ziet en nou ook stappen zet en daar ben ik heel erg blij mee. En tegelijkertijd werd ik er een klein beetje verdrietig van. Omdat het natuurlijk heel erg mooi is dat we als gemeente al dingen doen. Alleen het is gewoon niet genoeg. En wat je soms nog wel eens ziet en hoort bijvoorbeeld ook weer deze week met Orange World. Geweld tegen vrouwen en kinderen is geen emancipatieprobleem van vrouwen. Het is een probleem van de hele maatschappij en zolang we niet durven denken in oplossingen, denk ik dat we iedereen die zich in deze situatie bevindt in de steek laten. En ik hoop dan ook dat de gemeente wil erkennen dat het niet voldoende is wat we op dit moment doen en dat we dit onderwerp echt serieus nemen en ook verder gaan dan wat we wettelijk minimaal verplicht zijn om te doen. Maar juist vanuit de gemeente laten zien dat we die stap extra willen zetten. Uiteraard heb ik er ook over nagedacht. Wat is dat dan concreet? Als we naar de initiatiefnota kijken, denk ik vooral aan punt 7 wat er staat. En ik denk dat het belangrijk is dat we als gemeente ook laten zien dat wij de voortrekkersrol kunnen pakken in het overleg met andere gemeenten, waarmee we nu ook al samenwerken op dit thema. En natuurlijk kunnen we dan zeggen dat onze grote broer Den Haag daarin in de lead is. Maar is dat echt wel zo? Ik denk dat we als gemeente meer kunnen doen dan dat we op dit moment denken dat we ook echt kritisch kunnen kijken naar ons eigen handelen. En, wat kunnen we lokaal nog doen om eigenaarschap op het onderwerp te tonen en om dat ook uit te stralen naar een ieder die het betreft, dan denk ik bijvoorbeeld ook aan de burgemeester van Rijswijk, die zich recent actief over het onderwerp heeft uitgesproken en laat zien dat dit een onderwerp is wat ons allen aangaat. Maar ook. Ander concreet voorbeeld, wat doen we om degene over wie het gaat een stem te geven? En als voorbeeld hè, om hier te staan moet ik er dus met naam en toenaam en in beeld aanwezig zijn en dat vraagt nogal wat van mensen en zeker van mensen in deze situatie. En ik denk dat het belangrijk is dat we met elkaar eens een keer echt actief nadenken. Wat kunnen wij nou doen om dit onderwerp niet alleen op de kaart te zetten, maar er ook echt een verschil in te kunnen maken? En dat kunnen we denk ik allemaal doen. En nog meer vragen zien we huiselijk geweld echt als veiligheidsprobleem? Zien we het überhaupt wel? Het speelt zich immers achter de voordeur af en je moet het ook willen zien. Je moet het durven zien, want het vraagt ook nogal wat van ons als mens om te willen begrijpen dat anderen elkaar dit aan kunnen doen. Hoe pakken we als gemeente de regie? Ook in het contact met de ketenpartners in borging daarvan. En zo zijn er heel veel vragen waarvan ik denk dat we ons echt serieus over moeten buigen om te laten zien dat we dit onderwerp niet alleen in woord serieus nemen, maar ook inderdaad en dat we dat uitstralen naar een ieder. Kortom. Ik ben blij dat de gemeente in zijn reactie laat zien dat we al een ander doen, maar ik hoop dat we vooral willen erkennen dat dat niet voldoende is.

Al doen en dat we serieus willen onderzoeken welke kleine en grote stappen we nog kunnen zetten om te zorgen voor meer veiligheid achter de voordeur. Dat was

Dank u wel, en dan kijk ik even rond of er collega's zijn die een aanvullende vraag willen stellen. Mevrouw Duijvestijn-van Leusden. Ja, dank u wel voor uw betoog hier vanavond. Halverwege uw betoog zei u dat het ook belangrijk is diegene over wie het gaat een stem te geven, maar u gaf ook als voorbeeld dat diegene dan met name een toename en gezicht...

Dat dat ingewikkeld is. Hoe zou u dat wel op een andere manier vormgeven of willen zien gegeven worden? Nou, ik denk dat daar heel veel verschillende opties voor mogelijk zijn. Dat kan natuurlijk in kleine besloten gesprekken. Ik heb vandaag geleerd dat het blijkbaar in de wet vaststaat dat dit allemaal openbaar moet zijn, maar ik vraag me wel af tot in hoeverre ligt dat bijvoorbeeld vast, hè? Dat ik hier nu in beeld ben, moet dat? Kan ik ook geblurd worden bij wijze van spreken dat dit tot einde der dagen online staat? Moet dat? Nou ja, zo zijn er wel meer zaken waarvan je kan afvragen, kunnen we daar niet tegemoet aan komen? Juist als het over dit soort onderwerpen gaat. Maar ook om dat actief uit te dragen. En ik denk dat dat, hè. Ik moest er bijvoorbeeld echt naar op zoek van goh, wat moet ik doen om hier te komen? Ja, je kan je aanmelden. Dat is helder, maar om hier te kunnen staan, wat kan ik daarvoor doen en hoe kan ik mezelf dat makkelijker maken? Dat is best wel uitdagend om dat te vinden. Binnenkort is er een bijeenkomst. Dat is één bijeenkomst die is op een vrijdagmiddag onder werktijd, onder schooltijd. Daar moet je je voor aanmelden. Het is...

Me niet verkeerd en ik vind het heel belangrijk dat die er is.

Maar tegelijkertijd maken we het mensen niet echt makkelijk om bij ons binnen te stappen, mevrouw Vogelaar. Dank u wel voor uw betoog. U schetste al het spanningsveld tussen aan de ene kant doet de gemeente wat ze kan en aan de andere kant, het is heel moeilijk om achter de voordeur te kijken. Wat

Extra nodig om deze nou voornamelijk vrouwen en kinderen te bereiken?

Te realiseren. Nou, om hem van de hulp te voorzien om uit die situatie te komen. Ik denk dat dat heel erg situatieafhankelijk is. Dat er niet één oplossing is die voor iedereen van toepassing is. Maar ik denk wel dat het begint met wat straal je uit. Dat zijn misschien flauwe voorbeelden, maar toch hè? Toen ik de reactie las, wat ik zei van, dan staat er op heel veel: doen we al, dat doen we al, gebeurt al. En tuurlijk is dat heel fijn en tegelijkertijd, als je in die situatie zit en je leest dat we eigenlijk vinden, blijkbaar als gemeente, dat we alles al doen, dan is dat best een beetje vervelend om te lezen natuurlijk. We weten ook dat er al, ja, dat er gewoon nog best wel veel misgaat in de hele keten rondom veiligheid. En ik denk dat je actief kan uitstralen dat je je daar actief voor inzet. Op dit moment is het nu Orange World. Ik heb actief gezocht, ben ik al twee weken actief aan het zoeken van wat doen we in onze gemeente daaraan? En ik heb kunnen vinden dat we sommige gebouwen oranje in het licht zetten, dat we een vlag hijsen en dus die ene bijeenkomst die ik net noemde. Ja, dat vind ik echt minimaal en daarmee laat je gewoon niet zien: wij vinden het een belangrijk onderwerp. Ik begrijp net dat we nu blijkbaar met veel mensen hier aanwezig zijn, dus dat vind ik heel fijn. Want nou ja, of er is een ander heel belangrijk onderwerp op de agenda of dit wordt belangrijk gevonden. Maar ik denk dat je zo in heel veel aspecten kan zien dat je het dus belangrijk vindt dat mensen die hier mee te maken hebben, of dat nou de mensen zijn aan de slachtofferkant of aan de plegerskant, maar dat je daarvoor open wil staan en dat je wil kijken met die mensen van wat kunnen we nou doen om dit te doorbreken? Ik denk dat dat over het algemeen heel erg belangrijk is en dan ook te zorgen dat ze landen binnen de hulpverlening.

Dat is natuurlijk ook wat je toch wel vaak ziet misgaan, dat mensen dan uiteindelijk zich hebben durven uitspreken.

Oké. Meneer Visser. Dank u wel en dank u wel, mevrouw Van Blij zijn. Het ligt een beetje in het verlengde van de vraag van mijn collega. Eén van de bijzondere elementen in dit gegeven is "achter de voordeur", hè? Ik ga er een beetje vanuit dat u een ervaringsdeskundige bent op het terrein als professional, maar niet professioneel uiteraard, dus op een andere wijze, hè? Laten we daar vooral vanuit gaan. Achter de voordeur heeft natuurlijk een symbolische waarde, hè? Daar zit privacy achter, daar zit de beslotenheid van het gezin achter. Wat is de nieuwe beleving? Iets wat zou kunnen bijdragen dat achter de voordeur in ieder geval niet een hinderpaal vormt of minder een hinderpaal vormt om het hele probleem aan te kunnen pakken. Bedoelt u dan op privacywetgeving of nou niet zozeer? Maar er zijn grenzen aan, hè, en hoe kunnen we die grens overschrijden die tot nu toe sociaal of feitelijk of juridisch zijn en daarmee kunnen bevorderen dat het voor zowel de daders als in ieder geval voor degene die het slachtoffer zijn er meer mogelijkheden zijn om naar buiten te komen, om aangifte te kunnen doen, om geholpen te kunnen worden, om eerder aangesproken te worden, hè, want preventie is toch nog beter dan het uiteindelijk verzorgen.

Heeft u daar misschien een beeld of een ervaringsfeit bij? Jawel, ik zit even te denken, want ik sta hier niet om reclame te maken voor de organisatie waar ik voor werk. Dat is helemaal niet mijn bedoeling. Wat ik denk dat ik wel zie, is dat het nu heel lastig is om, als je in de situatie zit, en je beeld dat doorbreken om te bepalen waar je terecht kan, dat er zoveel verschillende organisaties zijn die allemaal net een beetje versnipperd zijn. En dan moet je het maar treffen dat jij toevallig net op de goede plek je uitspreekt bij een professional, of dat nou de huisarts is of dat iemand van een wijkteam is of van het CNG. Je moet je maar net treffen dat je bij de juiste persoon je uitspreekt en ik denk dat dat het heel lastig maakt om, als je dat een keer hebt aangedurfd, als je die stap hebt gezet en het heeft toch niks geleid of misschien wel erger, het heeft je erger in je isolement gedrukt, om dat dan nog een keer te doen. En ik denk dat we dus daar als gemeente echt wel een rol kunnen spelen. Hoe zorg je nou dat die partijen met elkaar gaan samenwerken en dat iemand niet keer op keer het verhaal hoeft te doen om serieus genomen te worden? Maar dat die verschillende instanties die zich nu al met het onderwerp bezighouden, ook echt daarop samenwerken. Zodat je steeds opnieuw eigenlijk, hoe zeg je dat, een hand uitgeworpen, uitgereikt krijgt waar je naar zou kunnen pakken als je hem zou willen pakken. En ik denk dat dat nu echt ontbreekt.

Eigenlijk niet goed weet als ik er iets mee wil, waar dan en bij wie dan en hoe dan? En dat zou, denk ik, als gemeente wel beter kunnen organiseren.

Nou, eigenlijk niet. Maar mijn antwoord was niet duidelijk genoeg, begrijp ik het. Het gaat mij meer om het feit, de verscheidenheid.

Hè, waar je dan toe zou kunnen rechten, is dan het grootste probleem, de complexiteit of de verscheidenheid. Als je begrijpt wat ik bedoel. Ik denk dat die twee onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn in deze. En dat die complexiteit ook maakt dat het lastig is om om hulp te vragen, maar ook voor omstanders zoals wij allen dat het lastig wordt om te begrijpen waarom iemand die stap misschien niet zet of waarom iemand die stap misschien wel zet, maar zich dan toch weer terugtrekt. Nou hè, dat dus dat dat echt met elkaar samenhangt. En ik realiseer me nu dat ik

Zijn, maar dat weet ik uiteraard niet, dus als ik daarmee iemand nou ja, vervelend benader dan excuus daarvoor. Oké. Dank u wel.

Dan was dit het spreekrecht van de inwoners.

En dan komen we bij agendapunt 4, vragen en mededelingen. Er zijn...

Verzoeken om mededelingen ontvangen en daarmee gaan we door naar de bespreekpunten. En als eerste het initiatiefvoorstel aanpak veiligheid vrouwen en meisjes en tegengaan femicide. Mevrouw Paltansing van de Partij van de Arbeid en mevrouw Van Weers van GroenLinks hebben een initiatiefvoorstel ingediend met een aanpak voor de veiligheid van vrouwen en meisjes en het tegengaan van feminiciden. Het college heeft wensen en bedenkingen gegeven over het initiatiefvoorstel. Afgelopen vrijdag heeft in het griffienieuws al een voorgestelde werkwijze gestaan die ik nu ook eventjes nogmaals herhaal. Het betreft een initiatiefvoorstel. Dat betekent dat als eerste het woord wordt gegeven aan de indieners van het initiatiefvoorstel. Ze kunnen daarmee ook gelijk hun eerste termijn gebruiken. Daarna is het de bedoeling dat u onderling met elkaar in debat gaat en eventuele vragen stelt aan de indieners. Daarna indien nodig reactie van het college, eventuele beantwoording van vragen die relevant waren voor het college met betrekking tot de wensen en bedenkingen. En daarna kom ik weer terug bij de indieners van het voorstel voor de beantwoording van de resterende vragen en voor het vervolgtraject van het initiatiefvoorstel. Is dat helder voor iedereen?